Voor de zomer ontmoette ik Willem. Hij zat een spelletje te doen bij de Ouderensoos van SASA en hij viel mij direct op. Zijn intens vrolijke gezicht, zijn blakend rode wangen en zijn jongensachtige levenslust. In mijn ogen zat daar een jongen van 82 jaar. Aan zijn tafeltje was het een drukte van belang. Er werd gelachen en luid gepraat. Willem was duidelijk het middelpunt van alle gezelligheid. Ik raakte met Willem aan de praat en ik vroeg hem hoe het leven hem beviel in Hoofddorp. Hij vertelde mij het volgende:

“Hoofddorpers zijn allemaal goeie mensen.  Je kunt hier op elkaar rekenen. Ik woon hier al vanaf m’n vierde en dan ken je hier iedereen. Ik ging hier al naar de lagere school. Maar het is niet meer zoals vroeger. Er  is een hoop weg hier. Veel mensen zijn dood… Dat is jammer. Maar dat heb je op mijn leeftijd. Ik ben zelf blij dat ik er nog ben, gelukkig wel!

En het is nog steeds fijn om in Hoofddorp te wonen.

Ik ben midden in het dorp opgegroeid. Nou, heerlijk heb ik daar gewoond. Veel buitenspelen. Ook wel kattenkwaad uithalen, rottigheid, maar altijd lachen. Kinderen groeien nu heel anders op, want Hoofddorp is heel erg veranderd. Het is zo groot geworden. Het is niet meer zo’n dorp als het geweest is.  Maar ik mis niets van vroeger, nee beslist niet. Ik ben wel tevreden met hoe het nu is. Je maakt een praatje  en je wandelt wat. Ik ga veel op de fiets, alles doe ik op de fiets. Ik ben blij dat ik dat nog kan doen, heerlijk.

Ik heb nog altijd het gevoel dat ik hier echt hoor. Ik zou niks anders willen, want ik woon in een leuk dorpie. Ach ja, voor mijn gevoel is het nog steeds een dorpie”.

Willems volledige verhaal, en dat van nog  50 andere Hoofddorpers tussen de 9 en 90 jaar, wordt gepresenteerd in Het Verhalencafé ‘In Goede Aarde’.

Op 30 november in ’t Kattegat, Skagerak 328, vanaf 14 uur.

Benieuwd geworden naar meer? Kom die middag kijken en luisteren en herken uzelf in andermans verhalen!